زیرمتن

... کاراکتر ازو با نگاه‌کردن مستقیم به چشمان ما- همان کاری که اغلب در فیلم‌های ازو به عنوان یک کار عادی و نه یک کار حواس‌ پرت‌کننده انجام می‌دهد- به عنوان انسانی با وقار دست‌نخورده در برابر ما ظاهر می‌شود. او به هیچ وجه آن جانور آزمایشگاهی‌یی که در بعضی فیلم‌ها دیده می‌شود، نیست. اگرچه آشکارا مقدار زیادی دست‌کاری دقیق صورت گرفته است (از تکوین کاراکتر در فیلم‌نامه تا شوق بازیگری که می‌خواهد نقش را بازی کند تا تدوین نسخه‌ی نهایی) این آن نوع دست‌کاری‌یی نیست که در فیلم‌های دیگر رایج است. در واقع از آن‌جا که هدف‌های مورد نظر تا آن حد عظیم هستند، و تحقق آن‌ها تا این حد کامل است می‌توان آن‌را به‌جای دست‌کاری با نام درست‌اش نامید: آفرینش. از آن‌جا که هدف نشان دادن نا-اندیشیدنی‌های خود زندگی است، تماشاگر به ندرت دخالت کارگردان را حس می‌کند ... علت این امر آن است که ازو ما را وادار می‌کند تا در تصوراتش سهیم بشویم.